Cirebon

Cirebon Express


De reis naar Cirebon was mooi, oude trein met  airco, was heel erg koud. Soms leek het net Nederland, echter geen koeien in het platte landschap maar rijstvelden en kampongs (=dorpen) en in de verte bergen (die komen nog). Goede treincatering die de toko op de Overtoom niet zou misstaan.
Op het perron van Statsjun Gambir maakten we kennis met zeg maar 'Piet' (echte naam vergeten) zijn broer, nog een broer, een neef, oom en nog een broer. Een van de broers is bekend zanger. Baukje had zelfs nog een affiche gezien. Beroemde broer was als malloot misschien wel de betere versie van Gordon van Java.

 Volgens de mannen lijkt Baukje heel erg op prinses Diana, maar ja, die Europeanen lijken allemaal op elkaar tenslotte. Maar een prinses is het zeker (Baukje). Op een gegeven moment werden we door een brullende ietwat woeste man uitgenodigd om in zijn dorp te komen logeren, ik mocht denk ik niet mee maar dat weet ik niet zeker.
 Als we dat hadden gedaan was Baukje nu misschien onderdeel van een harem en was ik geeindigd als voorgerecht in het lokale restaurant. In de trein kiepte een oma een zakje sambal (bij ons een pot)over een bordje nasi om kleinkind te voeren, dat is pas karakter.
Wij zijn nu echt in Indonesie. Bekende scenes bij het station, er staan 80 man naar je te roepen in verband met hotel, (fiets)taxi en waarschijnlijk excursies naar de beroemde paleizen van de sultans. Gelukkig hebben we weinig bagage bij ons en is het hotel om de hoek, twee minuten lopen, weten we dankzij de informatie van Google Earth.

Het station en het gemeentehuis in Cirebon zijn Art-Deco gebouwen en zien er prachtig uit. Wel is alles 's avonds met kerstverlichting getooid. Foto's maak ik wel morgen. Vanwege de tropen is het om 18.00 uur donker. Morgen buskaartjes naar Tasikmalaya (voor vrijdag) kopen, bezoek Internationale School (oude MULO waar Tjeerd gelegerd is geweest) en op naar de haven en een beetje keten (=fotograferen), de was doen en een internetcafe (be)zoeken (hoezo vakantie?). 

Hotel is prachtig, aardige mensen en grote binnentuin met aangelegen kamers en heel veel krekelgetsjirp. 

Kost ook nix, hoe doen ze het, 18 Euro per nacht inclusief ontbijt, samen gegeten en gedronken voor 6 Euro, snap er niets van. Baukje daarna vrij snel ziek, krampen en aan de dunne (vandaar die 6 Euro?). Geen verhoging, en  veel drinken en vroeg naar bed is de enige remedie. Kan zomaar gebeuren door temperatuur en/of eten.

Woensdag 14 juli

Wandeling naar het uiteindelijk niet bestaande strand. Baukje lijkt beter. Via een soort kampong met nauwe straatjes naar de zee. We werden gezellig begroet door ongeveer alle bewoners per straat. Verder maar een rustdag, we gaan het morgen opnieuw proberen. Vandaag blijkt dat de route van Cirebon naar Tasikmalaya zo onveilig is, dat taxichauffeurs weigeren hem te rijden.

Er gaan alleen oude krakbussen zonder airco vanaf een plaats een halfuur buiten de stad. Daarom besluiten we maar enigszins van de route af te wijken. Vrijdag via Bandung naar Tasikmalaya, is veiliger en sneller. 

Een dagje Bandung dan maar, dan hoeven we daar ook niet meer naartoe. 

Grote stad met veel art-decogebouwen. Baukje nog niet helemaal top maar maakt weer meer grappen dan toen ze echt ziek was. 

Gelukkig is er lokale prima hagelslag (puur) dus dat komt wel goed (en een paar pillen uit de huisapotheek helpen misschien ook wel).

Strand Cirebon

Saaie foto straat (de mooie komen later)

Straat met station in de achtergrond

Hotel Sare Sae Cirebon